اى پروردگار من ! سلامت بدار ، سلامت بدار » ! روايات شفاعت از طريق شيعه و امّا روايات وارده از طريق شيعه در كتب معتبره از حدّ استفاضه گذشته و به مرحلهء تواتر معنوى رسيده است ؛ پس مىتوان گفت كه مسألهء شفاعت اجماعى است . شيخ طبرسى فرموده است : « امّت اجماع كرده‌اند بر آنكه براى پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم شفاعت مقبول است ، و اگرچه در كيفيّت آن خلاف نموده‌اند . در نزد ما طائفهء اماميّه شفاعت اختصاص به برانداختن مضارّ و از بين بردن عذاب گناهكاران مؤمنى كه مستحقّ عذابند دارد . و معتزله مىگويند : شفاعت براى گنهكاران نيست ، بلكه براى زيادى منفعت براى مطيعين و تائبين است . و در نزد ما جماعت اماميّه براى پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم ، و اصحاب برگزيده آن حضرت ، و ائمّهء طاهرين از اهل بيت ، و مؤمنين صالح العمل ثابت است . و خداوند تعالى به سبب شفاعت ايشان بسيارى از گناهكاران را نجات مىدهد ؛ و مؤيّد اين گفتار ، خبرى است كه وارد شده و امّت آن را تلقّى به قبول كرده است ، و آن گفتار رسول الله است كه : ادَّخَرْتُ شَفَاعَتِى لِاهْلِ الْكَبَائِرِ مِنْ أُمَّتِى . « من شفاعت خود را براى گنهكاران به گناهان كبيره از امّت خود ذخيره نموده‌ام و نگاه داشته‌ام . » و نيز آنچه را كه در روايات اصحاب ما رضى اللهُ عنهم - مرفوعاً از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت كرده‌اند كه :